علم کوه

گزارش امداد ونجات و یافتن پیکر های بی جان کوهنوردان در منطقه علم کوه

18/تیر ماه/1382

حرکت از کرج به قصد صعود دیوارهء علم کوه از مسیر لهستانی های 48
شب در قرار گاه فدراسیون واقع در رودبارک از روستاهای منطقه کلاردشت با یک گروه 5 نفره از کوهنوردان گیلان (رشت و فومن) آشنا شدیم.

19/تیر ماه

به طور اتفاقی با همان گروه با ماشین تا انتهای جاده خاکی (بریر) رفته و انها از ما جدا شدند و ما نیز بعد از بارگیری وسایل فنی و مواد غذایی و...بر روی قاطرها به را خود به سمت سرچال و
علم چال ادامه دادیم .در بین راه به انها رسیدیم که تا پناهگاه سرچال تقریبا با هم بودیم ؛به گفته خودشان شب را می خواستند همانجا بمانند،ما نیز از انها خداحافظی کرده و به سمت علم چال (زیر دیواره علم کوه) به راه افتادیم .حدود ساعت 30/18 بود در جایی به نام پناهگاه مخروبه مشغول باز کردن بارها و تفکیکشان بودیم که همان تیم 5 نفره گیلان را مشاهده کردیم که به طرف ما می ایند.
بعد از سلام و احوال پرسی متوجه شدیم که می خواهند چادرشان را در کنار چادر ما بزنند. از حرفایشان فهمیدیم که می خواهند شب را بمانند و فردا به سمت پایین حرکت کنند،وسایل خیلی ابتدایی در مورد کوه و کوهنوردی داشتند .ساعتی از شب را در کنار هم گذراندیم و بدون اینکه صحبتی در مورد فردا بشود به داخل کیسه خوابها روانه شدیم.

20/تیرماه

تیم 2 نفره ما ،کار طناب ثابت کشیدن گل سنگها ( قسمت زیر دیواره) را پیش گرفتیم .بعد از صرف صبحانه مختصر ، بدون توجه به چادر گیلانی ها به سمت دیواره با کلیه وسایل فنی رهسپار شدیم. ساعتی از صعودمان نگذشته بود که صدای کمک شنیده شد ، با چند لحظه مکث در کار خود دوباره همان صدا تکرار شد ؛ همطنابم نیز صدا را شنیده بود . با بی سیم از من خواست برگردیم و جویا شویم.من هم سریع فرود امده و به طرف صدای کسی که کمک می خواست رفتیم .صدا از زیر قله سیاه سنگها می امد . همزمان با حرکت ما بدان سمت 2 نفر از کوهنوردان گیلان را دیدیم که سراسیمه از ما کمک می خواستند و گفتند که 3 نفر از دوستان ما صبح ساعت ../4 تصمیم به صعود قله علم کوه از مسیر سیاه سنگها گرفتند که ظاهرا دچار حادثه شده اند .
همه با هم به زیر قله سیاه سنگ رفتیم و هر چه نزدیک تر به دیواره و شکاف یخچالی می شدیم، صدا واضح تر می شد؛ساعت تقریباً 30/11 بود ، متوجه شدیم که آنها در آنسوی شکاف یخچال زیر قله اند و رفتن به آنجا احتیاج به وسایل فنی و یخنوردی دارد.من به سمت چادر حسام داوودی نژاد از دوستان و کوهنوردان کرج که بالا تر از ما (جایی به نام سکو) کمپ زده بودند، رفتم که به آنها نیز خبر بدهم ، متأسفانه برای صعود دیواره رفته بودند.
دو عضو باقی مانده گروه گیلانی که با من بودند ، بعد از بر داشتن وسایل فنی از زیر گل سنگ ها ، به سمت محل وقوع حادثه راهی شدیم. در این فاصله که در حدود یک ساعت به طول انجامید همطنابم تا حدودی به طرف بالا صعود کرده و مشغول آرام کردن نفری بود که با صدای بلند تقاضای کمک می کرد ( امین ییلاقی). من هم ضمن حرکت با بی سیم در کم و کیف کار قرار می گرفتم .
با وسایل فنی و یخنوردی به صعود مشغول شدم و به شکاف یخچالی رسیدیم. قرار بر این شد که با حمایت همطنابم از شکاف که به عرض 7-8 متر بود بگذرم و به کمک امین بشتابم؛ چند قدم که به سمت بالا و چپ صعود کردم ناگهان با جسد تایماز سلیمانی ، دیگر کوهنورد گیلانی مواجه شدم .
پیکرش متلاشی شده بود ؛ یاد شب قبل که با هم بودیم افتادم . با اندوه فراوان به طرف امین که حدود 40 متر بالا تر از او بود رفتم. همین که به سمتش به راه اُفتادم ریزش سنگ شروع شد و سنگ های بسیار بزرگ و زیادی به پایین ریخت که همه آنها با فاصله نیم متری از کنار من و همطنابم رد می شدند.
بعد از آن اتفاق صدای امین دیگر شنیده نشد؛ ما هم که مسیر را جهت رسیدن به او مناسب ندیدیم ، فرود آمدیم.
یکی از کوهنوردان تیم گیلان که مجاهد نام داشت را با موبایل به پایین فرستادم تا از پناهگاه سرچال که موبایل آنتن می دهد از فدراسیون کوهنوردی تقاضای کمک و گرفتن قاطر کند (بدون اینکه بفهمد چه اتفاقی افتاده ). ان یکی دوستشان هم که از همه کم سن و سال بود را برای استراحت به سمت چادرشان فرستادم . در این گیرودار یک کوهنورد از دانشگاه پلی تکنیک به نام عباس مرادی برای کمک کردن رسید . که یک بی سیم به او داده و او را رهسپار قله سیاه سنگها کردم تا بی سیم را به حسام داوودی نژاد وهمطنابش برساند . روی گردنه چالون با حسام داوودی نژاد راهی قسمتی شدند که آن سه نفر سقوط کرده بودند.من هم با بی سیم آن قسمت را دقیقاً به آنها نشان دادم.
حسام در تماس با من گفت : فرود از بالا به جهت وجود سنگ های بی ثبات برای کارگاه زدن غیر ممکن است و همچنین فرود 300 متر در چنین وضعیتی غیر از اتلاف وقت چیز دیگری ندارد.به آنها گفتم تا هوا تاریک نشده برگردند.
در این فاصله همطنابم را برای آوردن بقیه لوازم به زیر دیواره فرستادم.
من هم کوله ء خود را که حاوی وسایل فنی زیادی بود را جمع کردم؛از صبح هم فقط یک لیوان شیر خورده بودم و به شدت احساس ضعف می کردم و سرم گیج می رفت.با بی سیم از حسام و عباس خداحافظی کردم. ساعت در این لحظه حدود 30/20 بود
همین که دو قدم برداشتم صدایی مرا میخکوب کرد و گفت:"صبر کن منم با خودت ببر"

با خودم گفتم خیالاتی شدم،چه صداهایی می شنوم.دو قدم دیگر بر داشتم، دوباره همان صدا آمد که
"میگم نرو ، منو ببر والا امشب می میرم " ؛تمام موهای بدنم سیخ شد برگشتم و با صدای بلند گفتم: کجایی؟ (تا آن لحظه که صدای باد بیداد می کرد یکدفعه صدا قطع شد) گفت: (من اینجام ) بعد از چند دقیقه بالاخره دیدمش گترهای نارنجیش را برایم تکان می داد . با تماس به همطنابم و بعد حسام و عباس آنها را مطلع ساختم و هر سه با سرعت به سمت من آمدند . کمی با او صحبت کردم و نزدیکتر رفتم .متوجه شدم که همان امین ییلاقی است (که به گفته خود بر اثر ریزش سنگ بی هوش شده بود .اثابت سنگ به کتف چپ او آسیب شدیدی رسانده بود و همچنان احساس درد داشت ، بی هوشی امین حدود 6 ساعت طول کشیده بود )
تا همطنابم آمد و من شروع به صعود کردم ساعت حدود 21 شد .البته قبل از صعود، از دوستان خواستم که مرا کمک کنند ولی کسی راضی نشد.(یادمه یکی از اونها که کارش توی سنگنوردی بد نبود گفت: اگه بابام هم اونجا باشه من نمی رم بیارمش!) و دوباره با حمایت همطنابم باید از شکاف یخچالی می گذشتم.هوا کاملاً تاریک شده بود.قوای تحلیل رفته ام را با دیدن امین فراموش کرده بودم،هد لامپم را روشن کردم و به راه اُفتادم.رد کردن شکاف در آن شرایط برایم سخت بود. ته شکاف معلوم نبود فقط در سمت چپ شکاف یک پل برفی بود که این طرف را به ان طرف با قطر 20-30 سانتی متر وصل کرده بود که در بعضی جاهای آن به علت ریزش سنگ در ظهر شدیداً خراب شده بود و مرا مجبور به تلاش بیشتر می نمود. بعد از حدود 45 دقیقه صعود به امین رسیدم ،
با تبر یخ کارگاهی زدم و امین به روش خلاّقانه ای به پایین در کنار همطنابم فرستادم. قبل از فرود خودم اتفاقی بالا را نگاه کردم در سمت راست و 4 الای 5 متر بالاتر متوجه نفر سوم حادثه رضا پور اکبریان شدم . سر و بدنش اوضاع وصف ناپذیری داشت . متاسفانه کاری از من برای جسد مشاهده شده بر نمی امد . برای فرودم یک کارگاه گلابی با قطر 15 سانتی متر روی یخ کندم و طناب متصل به خود را در کارگاه انداختم و فرود رفتم .در راستای فرودم که به طول 25 متر بود از کارگاه جدا شدم و به سمت شکاف سرازیر شدم؛وقتی به پایین رسیدم با آن پل برفی 4-5 متر فاصله شدم،به دلیل کارگاه نا مطمئن بالا اجازهء آونگ شدن را به خود ندادم و با تبر یخ هایم یک کارگاه زدم و خود حمایتم را رویشان زدم، ازشانس بدم طناب در داخل کارگاه گلابی گیر کرد!هر چه تلاش کردم نتوانستم آزادش کنم. یومارم را روی طناب انداختم و تمام وزنم را روی طناب انداختم که ناگهان طناب آزاد شد و من با شدت روی تبرها اُفتادم،که هر کدام چند سانتی حرکت کردند، به روی تبر ها سوار شدم و در آن تاریکی یک تراورس مخوف ! تا پل برفی انجام دادم. حدود ساعت 00/2 شب به چادرهایمان رسیدیم.

21/تیر ماه

تیم فدراسیون (متشکل از آقایان :رسول نقوی ،بیان حاتمی ، شیرزاد و عین اله ) حدود ساعت 00/12 با تعدادی قاطر برای حمل جسدها آمد که کروکی و محل حادثه جان باختگان را به انها دادم . ما هم برای ادامهء طناب ثابت گذاشتن گل سنگها برای صعود رفتیم که با توجه به روحییه خراب و جسم خسته و همچنین سقوط 60 -70 متری خودم از زیر دیواره تا نزدیک شکاف گل سنگها برنامه را کنسل کرده و برگشتیم.

22/تیر ماه

چون موبایلی نداشتیم که برای فرستادن قاطر و همچنین ماشین تماس بگیریم کوله هایی حدود 45 کیلو را به پایین کشیدیم .با حالی که برنامه ام برای سال دوم ناموفق ماند ،به دلیل آنکه یک انسان را با کمک خداوند از مرگ نجات دادم ،راضیم.

من که چنین کاری را برای رضای خدا انجام دادم"و در واقع خدا او را نجات داد" هیچ تشکر حتی در حد حرف از وی نشنیدم.

در این جا نیز جا دارد از گروه چکاد رشت ،به خاطرتهیه لوح یاد بود و تشکر، قدر دانی کنم؛ هر چند که یکی از دوستان مسئولیت آوردن آن برای من به عهده گرفت که چند سال بعد با قاب و شیشهء شکسته در انبارش مواجه شدم،اما به رویش نیاوردم!!!

(((با صحبتی که چند هفته پیش با آقای دلبری،رئیس هیئت کوهنوردی رشت انجام دادم،فهمیدم که هنوز امین ییلاقی "سرپرست آن برنامه" در گیری دادگاه و پاسگاست.)))

گزارش صعود ديواره علم کوه از مسير هاری رست
(ريزش سنگ،پاندولی 10-12 متری من و شکستن پای هم طنابم و3 ساعت بی هوشی)
سال1381
حکایت از آنجا شروع شد که بعد از صعود مسیر لهستانی های 52 در تیر ماه 1381 که با یکی از دوستان (که از ابتدای سنگنوردیشان با من بودند)اجرا کردم، تصمیم گرفتم در شهریور همان سال مجدد وارد منطقه شویم؛ البته به قصد صعود مسیر لهستانی های 48،اما روز صعود هوا با ما یار نبود و به جهت تأخیر در برنامه،برای روز بعد تصمیم گرفتیم که مسیر هاری رست را سرعتی صعود کنیم و برگردیم رودبارک!
در روز بعد (روز صعود) ساعت 5 صبح از چادرمان که در پناهگاه مخروبه در علم چال بود،بیرون زدیم.ساعتی بعد پای گل سنگها بودیم و در نهایت با اندکی استراحت ساعت 8 صبح بعد از گذشتن از گل سنگها و یاد یوسف عزیز که در آنجا تا همیشه ماندگار شد،با صعود به روش سوئيسی کار خود را شروع کردیم .تا ابتدای کلاهک بزرگ را به همین روش ادامه دادیم! خیلی زود و با گذشت فاصله زمانی بسیار کم به 2 طول انتهايی مسیر رسیدیم (ساعت 00/10).
همهء طول ها را 45-50 متری صعود می کردیم و این خود به روند سریع حرکتمان کمک می کرد. در 2 طول مانده به اتمام مسیر در یک سه کنج ؛من در حال نگاه کردن ابزارها بودم و هر دو دستم را در این کار برای بررسی ابزارها بکارگرفته بودم،پای چپم روی یک گیرهء خوب در همان سمت بود و پای راستم را نیز بر روی یک گیره منقاری بزرگ در سمت راست گذاشته بودم(در واقع یک استراحت بی دست انجام می دادم) که ناگهان گیرهء پای راستم شکست و با صورت به وجه سمت راست دیواره خوردم و پاندول شدم.
آن منقاری که شکست در واقع یک سنگ خیلی بزرگ به اندازه یک تخت خواب یک نفره بود که همزمان 2 تا از ابزارهایی که در شکافش گذاشته بودم هم در آمد، من ماندم و یک پاندولی 10-12 متری مخوف!!!در این میان ابزار قفل شونده ای به نام (SRC,Wild country) بود که مرا در بی هوشی کامل همطنابم،نجات داد.
وقتی که به هوش آمدم ،دست و پایم حسابی زخمی و خونی بود و درد شدیدی در قسمت زانوی چپم (که سالها با من یار شد) را حس می کردم وقتی به پایین چرخیدم، دیدم همطنابم روی کارگاه معلقی که زده بودم،آویزان است. قسمتی از آن سنگ به روی پایش که روی یک تاقچه کوچک بود اثابت کرده بود و استخوانهایش شکسته بود؛هر چه صدایش می زدم نمی شنید. به سختی بطری آب داخل کوله پشتیم را در آوردم و مقداری را روی صورت و بدنش از فاصلهء 8-9 متری ریختم.
بلاخره بعد از چند دقیقه به هوش آمد.ساعت حدود 15/13 بود و تقریباً 3 ساعت هر دوی ما بی هوش بودیم!تا اندکی به خود آمد شروع کرد از درد پایش ناله و فریاد کردن،تازه فهمیدم که چه بلایی سرمان آمده است.
چاره ای جزء صعود نداشتم و این اتفاق را هیچ کس به دلیل در کنج قرار گرفتنمان در دیواره، ندید!
اوضاع خودم اصلاً مناسب نبود و در حقیقت نیاز به کمک داشتم،ولی از آنجایی که مسئولیت همطنابم را داشتم، به سختی صعود می کردم و او را نیز با حمل مجروح و کمک خودش به بالا می کشیدم.
خیلی طول کشید،ساعت 00/18 بعد از گذشتن از ریزشی ها،به انتهای دیواره رسیدیم.هر دویمان حال مناسبی نداشتیم و تنها مسکنمان یک اسپری ضد درد بود که تا حدودی درد را کاهش می داد.
حالا تازه کار ما شروع شده بود! باید از مسیر سیاه سنگها برمی گشتیم و ... بی درنگ شروع کردیم.
گذشتن از آن مسیر،آن هم در چنین شرایطی و تاریکی هوا کار طاقت فرسایی شده بود.در بعضی جاها مجبور بودیم از طناب استفاده کنیم و با توجه به حال و اوضاع باید محتاط عمل می کردیم.
تا اینکه ساعت 12 شب به چادرمان رسیدیم و فردای آن شب کزایی راهی رودبارک شدیم.

قلهء برودپیک 8047 متر

طرح برنامهء علم کوه (زمستان 1387)

شب مانی قله دماوند

عبور از دره بریانچال با دوچرخه

گزارش امداد ونجات و یافتن پیکر های بی جان کوهنوردان در منطقه علم کوه

گزارش صعود دیواره علم کوه و یک اتفاق ...

کل جنون

یاد بود و بزرگداشت شادروان جواد حضرتی پور


سایت باشگاه دوچرخه سواری افق راه اندازی شد برای دیدن این سایت، اخبار و برنامه های پاییزی آن اینجا کلیک کنید. ...
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم مهر 1388ساعت 15:0 توسط افشین رمضانی \|

	All Mountain Biking عکس از برنامه های دوچرخه سواری در باشگاه دوچرخه سواری افق

+ نوشته شده در دوشنبه نوزدهم مرداد 1388ساعت 15:7 توسط افشین رمضانی \|

	گزارش صعود تا دو/ 2 رکابی مسیر گردهء آلمانها – علم کوه و مفقود شدن لوازم ها ...
گزارش صعود تا دو/ 2 رکابی مسیر گردهء آلمانها – علم کوه 6 و 7 مرداد ماه 1388 انفرادی ! هدف : برداشتن لوازم باقی مانده بر روی گرده از برنامهء ناتمام زمستان 87 ... با تماس با قرارگاه رودبارک و صحبت با آقای فرضی ، به این نتیجه رسیدم که هنوز کسی برای صعود به گرده اقدام نکرده و یا موفق به انجام نشده! (البته به استثناء یک گروه دو نفره از تهران – به سرپرستی آقای احمد قاسمی - که روز سه شنبه روانهء منطقه برای صعود گرده شده بودند) سریعا ً تصمیم به اجرای برنامه برای برداشتن لوازم باقی مانده از روی مسیر در قسمت دو رکابی گرفتم، و چون دوستانم! گرفتار! بودند ناچارا ً انفرادی به منطقه رهسپار شدم. سه شنبه با وسلیهء نقلیهء کرایه خود را به رودبارک رساندم و اول برای برسی بهتر به دفتر گزارش برنامهء قرارگاه رجوع کردم. تنها تیمی که در گزارش خود، حرف از گرده به میان آورده بود و طی آن نوشته بود که تا سنگ سماور صعود کرده و به علت کمبود وقت برگشته ، گروهی از هیئت کوهنوردی شهرستان سنقر – استان کرمانشاه – بود. با تماس های پی در پی در شبکهء عظیم و در عین حال کوچک کوهنوردی ، شمارهء سرپرست آن گروه بنام آقای حمیدرضا اُستواری را یافتم و بلافاصله با ایشان تماس گرفتم که در جواب به من گفتند : که ما لوازم شما رو دیدیم و دست به آنها نزدیم! با یکی از دوستانم در سنقر تماس داشتم و او نیز گفت که یک تیم دیگر از این شهرستان برای صعود گرده الآن در منطقه هستند (توضیح اینکه: این تیم به قرارگاه نیامده بود). در پیگیری های بعدی متوجه حضور چند گروه از همدان – تهران و زنجان و ...در هفته های اخیر در منطقه شدم. روزچهارشنبه ساعت 6:00 با اعضای گروه دانشکده فیزیک – دانشگاه تهران به سرپرستی دوست عزیزم" ایمان" قرارگاه را با وانت به سمت بریر ترک کردیم. با آنها تا سرچال همقدم بودم و بعد از صرف مختصری نهار، از آنها تا غروب خداحافظی کردم و تنها به سمت علم چال روانه شدم.در بین راه مقداری از بارهای گروه فیزیک را که قاطر نتوانسته بود به علم چال برساند با خود برداشتم و حدود ساعت 15:30 به پناهگاه مخروبه رسیدم. بارها و کوله ام را گذاشتم و بدون درنگ به سمت چادر گروه تهرانی ، روی سکو براه اُفتادم که در مورد مسیر و لوازم بپرسم که آنها گفتند برای فردا قصد صعود داشتند. در همان موقع تعدادی از اعضای گروه سنقر را دیدم که روی گردنه و ابتدای گرده مشغول صحبت و فعالیت بودند. برگشتم به پناهگاه مخروبه و بعد از برداشتن مقداری لوازم راهی گردنه شدم. حدود ساعت 19:00 آنجا بودم ، اما از آن گروه هیچ خبر و اثری نبود! – که بعداً متوجه شدم آنها برای صعود قلل هفت خوان به یخچال آنجا رفته اند؛ اما چیزی که بود – این بود که من از آنها و تلاششان تا به این لحظه که گزارش را می نویسم ، بی خبرم. به امید اینکه لوازم را فردا پیدا می کنم و باز میگردم از گردنهء شمالی شانه کوه به سمت علم چال سرازیر شدم. در علم چال نیز یک گروه 2 نفره از گرگان را دیدم که بر روی سکو مشغول بنا کردن چادرشان هستند. پنجشنبه ساعت 8:00 صبح مجدد به سمت گردنه شانه کوه حرکت کردم . ساعت حدود 9:00 به روی گردنه رسیدم و در بین راه هم از دوستان گرگانی جویای وجود لوازم بودم تا اینکه متوجه مفقود شدنشان شدم. شدیدا ً حالم از این قضیه گرفته بود و در این حال متاسف برای این موضوع که چرا همواره این قضایا در جامعهء کوهنوردی صورت می پذیرد؟ آیا به راستی کسی در ایران زندگی می کند که در یک برنامه حدود 4 میلیون تومان لوازم خود را روی مسیری بگذارد و آن را وقف دیگران کند؟!!! بگذریم ... البته با توجه به رویدادهایی که در این زمینه ها در سالهای اخیر مشاهده شده و لوازم دوستانمان را در همان منطقه به سرقت برده اند؛ دیری نمی پاید که این لوازم هم مانند آنها پیدا می شود. حدود ساعت 11:10 علم چال را به سمت رودبارک ترک کردم. ساعت 12:15 به سرچال و ساعت 15:20 به دو راهی ونداربن رسیدم .از آنجا سوار یک نیسان گذری شدم و از رودبارک هم با اتوبوس بچه های گروه خون گرم مخابرات شهرمان به کرج رهسپار شدم. در اینجا نیز از دوستان و همنوردانی که خبری از لوازم ما دارند خواهشمندم که در صورت امکان به من خبر بدهند.ما هم قول می دهیم (هم از طرف خودم هم از طرف جامعهء کوهنوردی – که دیگر لوازم خود را جایی نگذاریم ! ;-)
+ نوشته شده در شنبه دهم مرداد 1388ساعت 14:29 توسط افشین رمضانی \|

	(اطلاعیه)صعود سراسری گروه های کوهنوردی شهرستان کرج به قلهء کهــــــــــــار
صعود سراسری گروه های کوهنوردی کرج به قلهء 4050 متری کهار (یاد بود شادروان جواد حضرتی پور) زمان : 28 و 29 / خرداد ماه / 1388 با همکاری هیئت کوهنوردی شهرستان کرج اجرای برنامه بعد از سمینار کوهنوردی در آنفی تأتر دانشکدهء تربیت معلم حصارک (ساعت 10 صبح پنجشنبه) لطفا ً برای شرکت در این برنامه، آمادگی خود را اعلام نمایید. جهت اطلاعات بیشتر با شمارهء 09123633459 تماس حاصل نمایید.
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1388ساعت 9:38 توسط افشین رمضانی \|

	آخرین بار گذاری علم کوه
*سومین* *برنامهء بار گذاری علم کوه (به جهت اجرای زمستانی)* تاریخ:27 تا 29 آذر ماه/ 1387 سرپرست: افشین رمضانی اعضاء حاضر در برنامه: محمد صبوری (مسئول فنی)، حمید محمد نظر، مسلم ایرانژاد و پدرام قاضی سه شنبه 26 آذر ماه ساعت 20:30بعد از جلسهء باشگاه آرش،توسط یک دستگاه ماشین وَن به سمت کلاردشت (رودبارک) به راه اُفتادیم . به علت وجود ترافیک و بدی آب و هوا رسیدن به مقصدمان کمی با تاخیر مواجه شد.که در نهایت ساعت 3 بامداد ما به قرارگاه رسیدیم و با لطف جناب آقای حاتمی وارد شدیم و بعد از مرتب کردن وسایل و تغییر تصمیم در ساعت حرکت (از ساعت 5 به 9) به خواب عمیقی فرو رفتیم. چهار شنبه 27 آذر ماه ساعت 10 بعد از بیدار شدن و صرف صبحانه، توسط ماشین آقای نورداد فرضی راهی ِ منطقه شدیم. حدود ساعت 10:45 به قرارگاه جدید (ونداربُن) رسیدیم و از آنجا کوله های سنگین خود را به دوش گرفته و به راه افتادیم. برف منطقه خیلی زیاد بود و همچنین وجود بار سنگین اعضای تیم ، روند صعود را کُند می کرد. هوا در هنگام صعود کاملا ً ابری بود و از ساعت 13:00 شروع به بارش ِ برف کرد. وقتی از کنار کشتی سنگ می گذشتیم، ساعتم به من 14:05 را نشان می داد.طبق تصمیمی که از قبل گرفته بودم ساعت 16:30 در ابتدای کنگلک پایین ، مشغول درست کردن جای چادرهایمان شدیم که دو تخته چادر بود و بعد از گذشت نیم ساعت وارد آنها شدیم و طبق معمول خاطره ها از دلهایمان سر برون آوردند. بعد از صرف شام به خواب عمیقی فرو رفتیم. پنج شنبه 28 آذر ماه ساعت 7 بعد از بیداری و صرف مختصری صبحانه ، مشغول به جمع آوری کوله ها و در نهایت چادرهایمان شدیم.بعد از گذشت دو/2 ساعت راه خود را به سمت پناهگاه سرچال ادامه دادیم. در مملوی از برف قوطه ور بودیم و در واقع شنا می کردیم! تمامی ِ مسیر را باید از یالهای زمستانی عبور کرد ، زیرا اولاً احتمال ریزش بهمن قطعی بود و دوماً برف کوبی در غیر مسیر، جانفرسا بود بعد از رد شدن از یالهای کنگلک پایین و بالا ،در انتهای لیزونک لحظهء غروب طلایی خورشید بود که دمای هوا شاید تا 30- هم رسید وعبور از کفی زیر سرچال با برف کوبی فراوان، اولین نفر تیم ساعت 17:20 دقیقه وارد پناهگاه شد. هر کسی مشغول انجام کاری شد و در نهایت با کمی استراحت شام نیز صرف شد و شب سوم برنامه را روانهء کیسه خواب ها شدیم. جمعه 29 آذر ماه در بیداری خیلی عجله نداشتیم و نهایتاً ساعت 8 از کیسه های گرممان بیرون آمدیم.بعد از صرف صبحانهء مفصل، آمدهء حمل بارهایمان در مکانی بالا تر از سرچال شدیم. و حدود ساعت 10:00 رهسپار بریر شدیم.با هماهنگی با جناب فرضی ساعت 14:10 با ماشین ایشان از ونداربن به سنت رودبارک به راه اُفتادیم. بعد از نوشتن دفتر گزارش برنامه های قرارگاه و تسویه حساب آنجا، به تهران باز گشتیم.
+ نوشته شده در شنبه هفتم دی 1387ساعت 9:31 توسط افشین رمضانی \|

	www.rudyproject.com
متن نامه ای که شرکت rudyproject (اسپانسر من) به همراه یک عینک با لنز جدید، مخصوص ارتفاعات بالا برایم از طریق نمایندهء آن در ایران (آقای مهرداد رحمانیان) فرستاده است به شرح زیر می باشد. www.rodyproject.ir
+ نوشته شده در چهارشنبه بیستم آذر 1387ساعت 13:22 توسط افشین رمضانی \|

	برنامهء صعود قلهء دارآباد(ارتفاع:۳۲۷۰ متر)
برنامهء صعود قلهء دارآباد (ارتفاع:۳۲۷۰ متر) و پیمایش خط الراس تا قلهء سیاه بند (اردوی برنامهء زمستانی علم کوه) تاریخ: ۳۰ آبان (شب) و ۱ آذر ماه ۱۳۸۷ سرپرست: محمد صبوری اعضاء: افشین رمضانی (مسئول فنی)- مهدی محمد شاهی – حمید محمد نظر- مسلم ایران نژاد – پدرام قاضی . قلهء دارآباد با ارتفاع تقریبی۳۲۷۰ متر در سمت شرقی قلل کلک چال و توچال ، یکی از قلل زیبای اطراف تهران است.مبداء آن را می توان دارآباد تهران و برای دست رسی به دارآباد می توان از ماشین های آن خط واقع در میدان قدس (تجریش)استفاده نمود. در محل قرار تیم (میدان قدس) که جمع شدیم باران شدیدی می بارید و این باعث نشد که ما از اجرای برنامه منصرف شویم. ساعت ۲۱:۴۵ با یک دستگاه ماشین (ون) روانهء دارآباد شدیم.به محض پیاده شدن به سمت بالا به راه اُفتادیم.در همان ابتدای مسیر باران به حدی شدید شد که تصمیم به ماندن در کافهء آقا فرامرز گرفته تا هوا رو به بهبود رَِوَد.این فرصت در واقع مجالی برای تعریف خاطرات صعودهایمان در گذشته و شناخت بیشتر بر روی فعالیت کوهنوردی اعضاء بود. (عکس از: حمید محمد نظر) حدود ساعت ۱ بامداد، کافه را به قصد صعود قله در نم نم باران ترک کردیم.سرپرست برنامه برای آمادگی و شناخت بنده بر روی اعضاء در همین ابتدا ، مسیر سنگی زیر یال را انتخاب کرد و بعد از ساعتی بروی یال اصلی قله رسیدیم. باران تبدیل به برف و در نهایت ، تگرگ شد؛به حدی که آزار دهنده و وقتی به صوردتمان می خورد درد آور بود.باد شدید به همراه مه غلیظ، چاشنی کار برای آمادگی ذهنی صعود در شرایط سخت در اعضای تیم بود.تا این که ساعت ۳:۴۰دقیقه اولین نفر تیم وارد جانپناه روی قله شد و بعد از دقایقی بقیهء اعضاء رسیدند.در آن شرایط هوا، فقط در این فکر بودم که به جانپناه برسم و اگر بُخاری هست و نفت نیز پیدا میشود ،آن را برای رسیدن دوستانم روشن کنم.تا یک متری، درب جانپناه معلوم نبود ؛ وقتی رسیدم، دیدم که درب از داخل بسته است. چند بار درب را کوبیدم تا یک نفر از داخل آن را باز کرد و در اولین دید، به این باور رسیدم که جانپناه آتش گرفته ، که اینچنین دود بیرون می آید! وقتی در مملو از آن دود وارد شدم ، دیدم یکی از کوه پیماهای همان منطقه است که بخاری را روشن کرده و به دلیل ایراد در آن شدیداً دود می کند.حیران مانده بودم!بیرون سرد و طوفانی ، داخل پر از دود گازوئیل! مابقی تیم هم که رسیدند مات و مبهوت به این اوضاع حاکم خیره شده بودند.به ناچار درب را باز گذاشته و به تمامی قوا، یکی از پنجره های یخ زده را باز کردیم تا دود از محیط داخل جانپناه خارج شود.این کار به علاوهء درست کردن دودکش از بیرون (که زحمت آن را حمید و پدرام کشیدند) حدود یک ساعت وقتمان را گرفت ولی بُخاری آنطور که باید ،کار نکرد.یکی دیگر از کارهایی که باید انجام می دادیم به دلیل نیاوردن کیسه خواب ، بیواک کردن ساعاتی در داخل جانپناه سرد قله بود ( والبته برای آمادگی ذهنی تیم ،از قبل این تصمیم گرفته شده بود).شاید حدود نیم ساعت چرت کوچکی زدیم و مابقی زمان را برای گرم کردن و صرف غذا گذراندیم تا این که ساعت ۹ صبح روز ۱ آذر ماه در یک هوایی با بارش و مه غلیــــــظ راهی تیغه های دارآباد شدیم.(دمای هوا در داخل جانپناه ۰ درجه بود).تیغه های دارآباد در امتداد مسیر قله در جهت شمال غربی ادامه میابد و برای گذشتن از آن در زمستان احتیاج به مهارت فنی و احتیاط کامل است، ضمن اینکه داشتن طنابچهء انفرادی جزء واجبات هر نفر در تیم است؛ راه خود را در این مسیر پیش گرفتیم.علیرغم صعود دیشب و نخوابیدن، تیم در شرایط روحی خوبی به سر می برد که همواره من از این شرایط رازی بودم و صعودمان به این شکل بود که محمد صبوری در جلوی تیم حرکت می کرد و گاهاً طناب ثابت کار می گذاشت و من در انتها آن را جمع و دست به سنگ به پایین حرکت می کردم.در اکثر نقاط صعود،شما روی تیغه تنها جای یک پا دارید. (محمد صبوری - عکس از حمید محمد نظر) تماماً،سمت چپ مسیر دیواره و در سمت راست شیب زیاد بهمنی وجود دارد که این خود سختی کار را دو چندان می کند. ساعت ۱۳:۴۵ به روی قلهء سیاه بند رسیدیم و هوا رو به صاف شدن می رفت. با تصمیم سرپرست و مشورت با اعضاء به این نتیجه رسیدیم که مسیر را به سمت روستای ایگل تغییر دهیم.تراورس زیر قلهء سیاه بند، گذشتن از یک مسیر بهمنی بود که با طراحی و بهترین تصمیم ، از بالاترین نقطه رد شدیم که اگر بهمن ریخت ، به اعضای تیم اصابت نکند ، کما اینکه اینگونه نیز شد! (پدرام قاضی - عکس از خودم) بهمن نسبتاً بزرگی، بالغ بر ۱۰۰۰ متر مربع به سمت پایین سرازیر شد، که کار ما را نیز راحت کرد و وقتی متوقف شد از میان بهمن گذشتیم و می دانستیم که دیگر پتانسیل خود را از دست داده است و حرکت نمی کند.از روی یال ودر مملوی از برف راه خود را به سمت پایین ادامه دادیم و ساعت ۱۶:۰۰ به روستای ایگل رسیدیم. با هماهنگی با آقای شیشه چی که برنامهء سرکچال را از باشگاه آرش سرپرستی می کرد به آنها ملحق شدیم و با مینی بوسشان تا تهران آمدیم.
+ نوشته شده در یکشنبه هفدهم آذر 1387ساعت 12:36 توسط افشین رمضانی \|

	ایران _ سوئیس
مسیر ایران ـ سوئیس با درجه سختی ۵.۱۴ در دیوارهء پل خواب (عکس از : محمد صبوری) گشایش مسیر در سال ۱۳۸۰ به صورت انفرادی توسط خودم و ادامه توسط سنگنوردان سوئیسی در سال ۱۳۸۲ سنگنورد معروف سوئیسی با نام جیووانی استفانو به همراه یکی از دوستانش در سفر سنگنوردی خود در آسیا با دیوارهء پل خواب آشنا شده و در نهایت با کار کردن روی مسیر ایران، تصمیم می گیرند مسیر را تا ۴ - ۵ رول ادامه دهند.اما تا من را توسط یکی از دوستان به آنجا نخواندند و اجازه نگرفتند! دست به چنین کاری نزدند.من نیز که خود در فکر ادامهء این مسیر بودم و از طرفی علاقهء ایشان را دیدم، خوشحال شدم و همانجا اسمش را به ایران - سوئیس تغییر دادیم. (که این نام برای آنها بسیار خوشآیند بود) این مسیر هم اکنون بعد از ۷ سال و ۴ ماه از گشایش آن ،به لحاظ درجهء سختی ،سخت ترین مسیر پل خواب بشمار می رود.
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم آبان 1387ساعت 18:22 توسط افشین رمضانی \|

	خبر : گروه كوهنوردي شقايق
نتايج جلسه مجمع عمومي ساليانه گروه كوهنوردي شقايق كرج اين جلسه طبق مصوبات هيات مديره در سالروز تاسيس گروه برگزار مي گردد. انتخابات اعضاي جديد هيات مديره گروه درسال جاري روز يكشنبه مورخه26/8/87 در محل جلسات هفتگي گروه برگزار شد كه نتايج آن به شرح زير اعلام مي گردد: 1. رئيس گروه : جناب آقاي جمشيد ترود 2. دبير گروه : آقاي رضا بزرگ امید 3. كميته فني : آقاي افشين رمضاني 4. كميته بازرسين : آقاي اكبر هرمزجاني ؛ آقاي مهران غفاري ؛ آقاي محسن كمالي (عضو علي البدل) 5. كميته روابط عمومي : آقاي ياسين خليل آبادي 6.كميته مالي : آقاي محمد رمضانزاده *7. كميته تشكيلات* : خانم ماني سپهر** 8. كميته بانوان : خانم فرزانه ثقفي ؛ 9. كميته پيشكسوتان : آقاي حاج ساعد نجفي ؛ آقاي اكبر هرمزجاني ؛ آقاي احمد رضا قلي
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم آبان 1387ساعت 15:34 توسط افشین رمضانی \|

	Mountain biking - Big wall climbing
عبور از درهء بريانـــــــــــــــــــچال
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم آبان 1387ساعت 14:51 توسط افشین رمضانی \|

	لوازم کوهنوردی و فنی
در گوشه و کنار برنامهء علم کوه لیست لوازمی که اعضای تیم باید به جهت اجرای برنامه ها به همراه داشته باشند. 1 .کوله پشتی 80 – 90 لتری 2 .کوله حمله 15 – 20 لیتری 3 .کیسه خواب 35- تا 45- 4 .کیسه بیواک 5 .کفش دو پوش 6 .زیر انداز زمستانی 7 .کاپشن و شلوار پر 8 .کاپشن و شلوار پلار یا ویند استاپر 9 .کاپشن و شلوار گورتکس 10 .لباس لایه اول(استرج) 11 .جوراب و دستکش پر 12 .دستکش : پلار ، پشمی ، گورتکس و ... 13 .کلاه کولاک و هد بند 14 .گتر مناسب 15 .قمقمهء آب فلزی 16 .فلاکس 17 .عینک آفتابی و عینک طوفان به همراه جلد 18 .لیوان،قاشق،چنگال و چاقو 19 .هد لامپ با باطری اضافی 20 .چراغ خوراک پزی 21 .کمک های اولیه 22 .کلنکس توپی 23 .بی سیم 24 .جی پی اس GPS 25 .بیلچه برف 26. کبریت 27. فرچه 28 .سوخت 29 .چادر 30 .مواد غذایی و نون 31 .هیتر ( گرما زا) 32 .کیف کوچک برای لوازم ریز 33 .ناخن گیر و قیچی کوچک لوازم فنی : 1 .طناب 2 .تبر یخ 3 .کرامپون و کیف آن 4 .کلاه کاسک 5 .تونیک 6 .حمایل 7 .کارابین پیچ 8 .طنابچهء انفرادی 9 .دیزی چین 10 .یومار 11 .ابزار حمایت قفل شونده (گری گری- یویو-اس آر سی و ...) 12 .ابزار فرود (هشت-ریورسو-تیوبر و...) 13 .ترای کم 14 .فرند 15 .کیل 16 .میخ 17 .سری کامل هوک ها(بت هوک – اسکای هوک – سیم هوک – تالون و ...) 18 .اسلینگ 19 .تسمه 20 .طنابچه پروستیک 21 .رکاب 22 .مینی یومار ((BASIC 23 .تی بلوک((T- block 24 .رارپ(rarp) 25 .تی سی یو((TCU 26 .کارابین تک 27 .پیچ یخ 28 .آبالاکف 29 .آچار کیل 30 .کاپر هد 31 .آلو هد 32 .قلم و چکش 33 .دسته مته 34 .مته 35 .صفحه رول 36 .رول 37 .حلقه فرود 38 .بال نات 39 .فی فی و ...
+ نوشته شده در دوشنبه بیستم آبان 1387ساعت 11:40 توسط افشین رمضانی \|


RSS POWERED BY BLOGFA.COM

	صعود انفرادی – شبانهء دیواره تا 1 طول به انتهای مسیر(کلاهک ابرو)
گزارش برنامهء دیوارهء علم کوه؛ صعود انفرادی – شبانهء دیواره تا 1 طول به انتهای مسیر(کلاهک ابرو) ((لهستانیهای 52 به شکوه)) اولین تلاش در تاریخ دیواره نوردی ایران در تاریخ اول مردادماه 1387 با تعدادی از دوستانم وارد منطقهء علم کوه به قصد صعود از مسیر گرده و دیواره شدم. در ابتدای برنامه بعد از یک روز استراحت در علم چال برای صعود به گردهء آلمانها به همراهی رضا مرادی،مهدی فراهانی،حسین اصغری و گروهش از گرگان رهسپار شدیم. در آن روز قرار بود یکی دیگر از دوستان(احسان احمدی) نیز با ما صعود کند که به دلیل مشغلهء کاری راهی تهران شد.ما بعد از 4:30 ساعت تلاش از مسیر گرده قلهء 4850 متری علم کوه را صعود و سپس به کمپ مان در علم چال باز گشتیم. فردای آن روز با برگشتن دوستانم که از تهران همراه من بودند،من نیز حدود ظهر راهی پایین شدم تا یکی از دوستانم را تا بالا همراهی کنم.تا نزدیک کشتی سنگ رفتم و دوباره با او به سرچال و سپس به علم چال باز گشتیم.طی آن ما در یک هفتهء نخست مشغول به صعود قلل منطقه بودیم،و از آن جمله، قلهء شانه کوه بود که برای تماس با خانواده و دوستان انجام می گرفت .در منطقه نیز آب خیلی کم بود و ما برای تهیهء آب مجبور بودیم هر 2 روز یک بار حدود 3 ساعت برای اینکار اختصاص بدهیم و به سمت زیر دیواره و یا سیاه سنگ برویم. در این برنامه من سه بار گرده را صعود کردم و در این میان به دلیل سهل انگاری و شوخی با یکی از دوستان از یک سنگ دو-سه متری افتادیم و دقیقاً اولین جایی که به زمین(یا بهتر بگویم:یک سنگ نوک تیز) برخورد کرد،گیج گاهم بود و در نتیجه گوش راستم شکست و زانوی پای راستم به شدت آسیب دید! چند روزی را برای این که آسیب دیدگیم خوب شود را به استراحت پرداختم.تا اینکه شرایط را برای اولین تلاش خود بر روی دیواره و مسیر 52 به شکوه مهیا دیدم. بعد از استراحت مختصری در روز صعود ساعت 4 بعد از ظهر کمپ را به سمت گلسنگ ها ترک کردم.بردن لوازم در این مسیر،آن هم کلیهء لوازم به صورت انفرادی کاریست دشوار که حدود 3 ساعت تا پای دیواره به طول انجامید.با رسیدنم و شروع به صعود چیزی در حدود نیم ساعت برای مرتب کردن تجهیزاتم و زدن کارگاه وقت سپری شد.و ساعت 19:30 شروع به صعود کردم.در آن شب وقتی به تقریباً انتهای طول 2 رسیدم در اثر زدن یک اسلینگ به داخل طنابچهء میخ مسیر،طنابچه پاره شد و من حدود 2.5 متر پاندولی دادم و با همان زانوی آسیب دیده محکم به کلاهک مسیر خوردم. این پاندولی باعث شد که من درد بسیار شدیدی را در زانویم احساس کنم و این امر،مرا از ادامهء کار باز داشت.با مشقت فراوان خود را به سکوی مصنوعی طول یک رساندم و تا صبح از درد به خود پیچیدم.(توضیح اینکه: یکسری از دوستان بر این باورند که این آخرین تلاش من بر روی دیواره بود و از تلاش دومم بی اطلاعند) آن شب را به روز و با مشقت فراوان خود را به کمپ علم چال رساندم و کلیهء لوازمم روی دیواره ماند.و این نیز باعث شد که هر تیمی برای صعود این مسیر اقدام می کرد، مقداری از لوازم مرا با خود میبرد! و البته در علم چال به من تحویل می داد. من مجدد شروع به استراحت کامل کردم تا بتوانم در تلاش بعدی کار خود را به پایان برسانم.10 روز از آن ماجرا گذشت و من گه گاهی به اتفاق دوستی به قلهء مخابرات (شانه کوه) صعود می کردیم و با خانواده و دوستان در تماس بودیم. در منطقهء علم چال بودن ، مخصوصاً در اواسط تابستان برای من بهترین تفریح عمرم است.هم در منطقه ای هستم که خود را متعلق به آن می دانم و هم وجود تمامی دوستانم از سراسر ایران مرا خوشنود می کند و در این گذر اصلاً احساس خستگی،و بی حوصلگی را نداشتم. بلاخره روز تلاش دوم ،یا تلاش نهایی من بر روی این دیواره آن هم در شب و به صورت انفرادی فرا رسید که بعد از سنجیدن تمامی جوانب کار شروع به صعود کردم. در این صعود به دلیل ثاب کشی طناب در دو طول مسیر بسیار سریع به کارگاه طول دو رسیدم.هوا دیگر تاریک شده بود.و من مجبور به استفاده از چراغ پیشانی petzl (توضیح اینکه:به دلیل قطع شدن سیم چراغ پیشانی خودم،چراغ پیشانی یکی از دوستان را که به مراتب ضعیف تر از چراغ خودم بود ،گرفتم و آن نیز از باطری کافی برای صعودم برخوردار نبود.) در ادامه با رسیدن به کارگاه مثلث (کارگاه بالای رولهای مشهد) نور چراغم بسیار ضعیف شده بود و من دیگر نمی توانستم مسیر خوانی کنم.با این وجود از صعودم منصرف نشدم و ادامه می دادم.تا اینکه به سنگ آینه در طول6 رسیدم.کسانی که به صعود انفرادی و دیوارهء علم کوه اشراف کامل دارند،می دانند که چه مشکلاتی در سر راه صعود هست و کسی که دیواره را در این شرایط صعود می کند در واقع سه بار صعود میکند! شاید بپرسید چرا سه بار؟! یک بار صعود سر طناب مسیر،بار دوم فرود و جمع کردن ابزارها و صعود با یومار و در انتها کشیدن کوله بار به بالا که به نظر من از صعود سرطناب مسیر به مراتب سخت تر است. از سنگ آینه به بعد دیگر توان کشیدن کوله بار را در خودم ندیدم و با برداشتن مقداری تنقلات و پوشیدن لباس گرم به ادامه مسیر در شرایط روحی بسیار مناسب پرداختم.بعد از گذشتن از تاقچه قمقمه و ادامهء راهم در مسیر شکوه،کارم دشوار تر شده بود و مجبور بودم به دلیل شل بودن اکثر میخ ها،آنها را چکش بزنم و این باعث خستگی من شده بود.تا زیر کلاهک ابرو صعود کردم و با وجود خستگی جسمی و خستگی چشمانم از ادامهء صعودم منصرف شدم و اتمام آن را برای سال بعد گذاشتم.با حالی که نتوانستم مسیر را در این شرایط تمام کنم،ولی از این که اولین تلاش اینچنینی بر روی دیوارهء علم کوه انجام شد برای جای خوشحالی داشت.با فرود بسیار سریع،خود را به تاقچهء مصنوعی طول یک رساندم و بعد از 12 ساعت فعالیت مداوم به ساعتی استراحت پرداختم و به پایین فرود رفتم.در این یک طول فرود آن چنان اذیت شدم که دیگر احساس می کردم هیچ قدرتی در من وجود ندارد و تنها این دل است که مرا به پایین می کشاند. سه بار طنابم بین سنگ ها لاخ شد و من مجبور به صعود مجدد ، که حتی یک بار طناب از دستم در رفت و مجبور به صعود بدون حمایت (free solo) طول یک کردم. در نهایت ساعت 11:30 از گلسنگ های پای دیواره گذشتم و با استقبال گرم خانوم سمیرا صمیمی به علم چال برگشتیم و آن کولهء وحشتناک سنگین مرا با خود آورد. فردای آن روز نیز به پایین (رودبارک) با باری حدود 54 کیلو به دوش بر گشتم. به امید اجرای کامل این برنامه در سال آینده.
+ نوشته شده در سه شنبه بیست و هشتم آبان 1387ساعت 11:52 توسط افشین رمضانی \|

	قلهء سیاه گوک جنوبی 23/8/1387
برنامهء صعود به قلهء سیاه گوک جنوبی 4370 متر (منطقه *علم کوه* – تخت سلیمان) تاریخ اجرا:22تا24 آبانماه 1387 به مدت 3 روز سرپرست برنامه: رضا مرادی اعضاء: دکتر هومن محمدی ، خاندانی، افشین رمضانی (مسئول فنی و راهنما) "3 شنبه 21 آبانماه " حرکت از کرج به سمت رودبارک با وسیلهء نقلیهء شخصی ساعت 00/19 "4 شنبه 22 آبانماه " بعد از صرف صبحانه توسط آقای نورداد فرضی با ماشین 4WD ایشان به مقصد منطقهء بریر به راه اُفتادیم (ساعت 6:35 صبح).جنگل های اطراف هزاران رنگ مختلف به خود گرفته بود،که خالق یکتا طرحی زیبا بر آنها زده،به حدی که هر بیننده ای را مدهوش می کرد. بعد از گذشت ساعتی باید از ماشین پیاده می شدیم و در این سرمای لذت بخش به سوی معبودمان، *علم کوه* براه می اُفتادیم.در پیچ و خمهای مسیر زمستانی بالای بریر( آخرین مسیر ماشین رو) در مرور خاطراتم به یاد همنوردانی بودم که اکنون در کنار ما نیستند و در دیاری دور(و نچندان دور) شاید نظاره گر ما هستند.یادشان همواره برای من گرامی و راهشان مقدس است. مسیر را برفی سپید ، به سپیدی دل پاک طبیعت فرا گرفته و ما را به برف کوبی و البته در ابتدا نه زیاد، مجبور می کند.علیرغم کوله های سنگینمان انگار بر روی ابرها قدم می زنیم و آنچنان نگاهمان گرم به این همه زیباییست که گذر زمان هیچ است و نا مفهوم وقتی به کشتی سنگ با ارتفاع 2670 متر در ساعت 9:00 می رسیم ،تازه یادم می اُفتد که GPS را روشن کنم و مسیر را برای بازگشت و در صورت خرابی هوا علامت گذاری کنم.با عبور از این منطقه و رسیدن به پیت سرا دقایقی را برای صرف مختصر تغذیه ای به استراحت می نشینیم.هوا بر خلاف تصورمان آفتابی،بدون حتی یک لکه ابر است و رو به گرم شدن ؛ لباس های خود را کم کرده ، به راه خود ادامه می دهیم. برف کوبیمان رو به افزایش است و حرکتمان به مراتب کند می شود.تا این که ساعت 12:00 بعد از گذشتن از کنگلک پایین به حوض آب یخ زده ای می رسیم.(این حوض که توسط یک شیلنگ از چشمهء 200-300بالاتر از آن تغذیه می شود، توسط مسئولین زحمت کش قرارگاه رودبارک – به سرپرستی آقای علی محمد فرضی "از کوهنوردان و راهنمایان توانای محلی" گذاشته شده است ، به هدف آب رسانی به کوهنوردان در مسیر صعود- به دلیل کمبود آب در آن منطقه) سرپرست، ساعتی را برای صرف نهار و استراحت اختصاص می دهد و ما نیز مشغول به آن. از اینجا برف تا بالای زانوست و برف پودری با لایهء بالایی محکم.تا حدی که تیم را در حدود سه ساعت درگیر خود کرده و ساعت 16:15 به انتهای منطقهء لیزونک میرسیم.( با سایه شدن و غروب آفتاب ، انگار تمامی گرمای عالم رفت و جایش را به سوز و سرمایی طاقت فرسا سپرد – که هر 4 نفر به تکاپو، لباسهای تکمیلی خود را پوشیدند) با دیدن پناهگاه سرچال نوری از چشم اعضاء می گذرد و خوشحال ،اما ... در مسیر هموار و کفی بالای لیزونک و شیب زیر پناهگاه آنچنان برفی انباشه شده که ما را به تلاشی دوچندان بر می دارد،تا جایی که در گذر زمان، خورشید جای خود را به ماه داد و ما در ساعت 18:20 پا به داخل پناهگاه سرچال می گذاریم. بدون درنگ وارد پوشش پر شده و دقایقی را صرف تخلیهء کوله ها و مرتب کردن لوازم و مواد غذایی می کنیم.شام را بعد از صرف یک چای داغ ،می خوریم و با تعریف خاطرات به کیسه خوابهایمان می رویم و در انتظار فردا به خوابی عمیق فرو می رویم. "5 شنبه 23 آبانماه " به لحاظ دسترسی نزدیک قلهء مورد نظر(سیاه گوک ،به معنی گوسالهء سیاه) و تصمیم سرپرست، بعد از خوردن صبحانه، ساعت 8:30 پناهگاه را برای صعود قله از مسیر تیغه جنوب شرقی ترک می کنیم. در ابتدا دامنهء زیر تیغه را در برف کوبی آقای مرادی ادامه به صعود میدهیم و در ابتدای مسیر دست به سنگ ،با استراحتی کوتاه و خوردن تنقلات منتظر دوستمان دکتر محمدی – که دقایقی بعد از من و رضا پناهگاه را ترک کرد – شدیم. همواره در حین صعود دیوارهء شمالی *علم کوه* از دیدگان ما خارج نمی شود و ما را مست دیدنش می کند. (رضا مرادي در حال صعود از تيغه) با آمدن ایشان به راه خود ادامه می دهیم.طی مسیر باید دست به سنگ حرکت کنیم و محتاط.تا اینکه ساعت 14:30 به قلهء اصلی سیاه گوک می رسیم. بعد از اجرای مراسم قله و گرفتن عکس به سمت قلهء سیاه گوک شمالی به ارتفاع 4220 متر رهسپار می شویم. (من به همراه دكتر هومن - روي قلهء سياه گوك) علیرغم وجود آفتاب ،ساعتم دمای هوا را 7- نشان می دهد. بعد از حدود 15 دقیقه به قلهء شمالی و یال مورد نظر برای فرود می رسیم. مسیر تقریباً بهمنی بود ، اما با رعایت کامل موارد گذشتن از شیب بهمنی، بعد از حدود 1 ساعت به پناهگاه سر چال باز گشتیم و شبی دیگر را میهمان این منطقهء رویایی شدیم. "جمعه 24 آبانماه " بعد از صرف صبحانه ، مرتب و تمیز کردن پناهگاه و همچنین بستن دربها و پنجره ها، ساعت 10:00 به سمت بریر براه افتادیم.طی تماس و هماهنگی با آقای فرضی ساعت 13:30 نیز به بریر و از آنجا به رود بارک بازگشتیم. گروه کوهنوردی شقایق کرج
+ نوشته شده در شنبه بیست و پنجم آبان 1387ساعت 8:52 توسط افشین رمضانی \|

	عکس (بر گرفته از وبلاگ قبلی)

+ نوشته شده در دوشنبه بیستم آبان 1387ساعت 13:5 توسط افشین رمضانی \|

	قلهء برودپیک 8047 متر
قلهء برودپیک 8047 متر باشگاه کوهنوردان آرش تهران در فکر گشایش مسیر بر روی قلهء برودپیک بهار 1388 سرپرست : کیومرث بابا زاده مدیر فنی : رامین شجاعی
+ نوشته شده در دوشنبه بیستم آبان 1387ساعت 11:42 توسط افشین رمضانی \|

	دماوند - یال وزمین چال
برنامهء دماوند صعود تا ارتفاع 4600 متری سرپرست: حمید محمد نظر مسئول فنی: محمد صبوری اعضاء: افشین رمضانی – مریم میر میثاقی تیم 4 نفرهء ما روز چهار شنبه 1/8/1387 تهران را ساعت 21 به مقصد رینه (منزل آقای مصطفی لاریجانی)ترک کرد. ساعت 23 بعد از رسیدن و جمع آوری و بستن کوله ها بخواب فرو رفتیم. 5 شنبه 2/8/1387 ساعت 5 صبح بعد از بیداری و صرف صبحانه مفصل از منزل آقای لاریجانی بیرون زده و با ماشین نیسان ایشان به سمت روستای ملار و معدن ملار به راه افتادیم. بعد از گذشت 1 ساعت به معدن پوکهء ملار رسیدیم.بلافاصله ساعت 6:45 مسیر خود را به روی یال ملار شروع کردیم.(ارتفاع این معدن حدود 2850 متر می باشد) مسیر خود را با تراورس به روی یال وزمین چال ادامه داده و تا ارتفاع 3320 متری صعود کردیم، که خانوم مریم میر میثاقی دچار درد از ناحیهء چشم شدند و اصطلاحاً تار میدید.در این میان محمد صبوری برای پیدا کردن ادامهء راه بدون کوله پشتی اندکی بالاتر و خانم میر میثاقی نیز برای رفع و بررسی مشکل خود با دکتر مربوطه(آقای حمید مصاعدیان) و در جواب به ایشان گفتند : که با این مشخصات شما،یا دچار ادم قرنیه شده اید و یا میشوید. با هماهنگی و تصمیمات گرفته شده توسط اعضاء و تصمیم نهایی سرپرست؛ محمد صبوری علیرغم اسرار خانوم میر میثاقی(که من تنها بر می گردم) با او به رینه فرستاده شد. تیم 2 نفرهء ما (من و حمید محمد نظر) نیز به ادامه صعود از یال وزمین چال پرداختیم.ساعت 16:10 دقیقه تقریبا به ارتفاع 4100 متری به انتهای این یال رسیدیم و چادر شبمانی خود رابعد از صاف کردن جای آن، بنا کردیم. عقاب دماوند در این روز بعد از صرف سوپ،چای و کمی استراحت ساعت 22 به داخل کیسه خوابهای خود روانه شدیم. جمعه 3/8/1387 بعد از بیداری و صرف صبحانه ، تصمیم به صعود بدون کوله پشتی، برای یافتن مسیر مناسبی در جهت رسیدن به ابتدای دهلیز مورد نظر (دهلیز عباس جعفری) پرداختیم. من دهلیز هایی را که در اطراف چادر و پایین تر بود را پی گیر بودم و حمید تا ارتفاع 4600 صعود کرد ؛اما هیچ مسیری را برای وارد شدن به درهء یخار پیدا نکردیم.خسته و ناراحت از مسیر انتخاب شده به چادرمان باز گشتیم. بعد از استراحت کوتاهی به مرور خاطراتمان تا پاسی از نیمه شب پرداختیم. شنبه 4/8/1387 ما نیز که شرایط را مناسب ندیدیم ( خرابی هوا - پیدا نکردن مسیر برای وارد شدن به داخل دره و ...)؛ تصمیم به بازگشت از روی یال ملار که هم سنگلاخی نبود و هم شیب مناسبتری داشت، گرفتیم تا در فرصتی بهتر برنامه را اجرا کنیم. از راست : خودم (افشین رمضانی) - محمد صبوری - حمید محمد نظر
+ نوشته شده در دوشنبه بیستم آبان 1387ساعت 11:42 توسط افشین رمضانی \|

	طرح برنامهء علم کوه (زمستان 1387)
طرح برنامهء علم کوه (زمستان 1387) گزارش برنامه ها در برنامهء علم کوه تابستان 1387 که در منطقه علم کوه بودم ؛ طرح برنامهء صعود زمستانی گردهء آلمانهای دیوارهء علم کوه را با همنورد عزیزم،محمد صبوری در میان گذاشتم. و بعد از برگشتن از برنامه با صحبت هایی که با ایشان شد ، یک تیم متشکل از 3 گروه (شقایق کرج – هامون کرج – چکاد رشت) و باشگاه کوهنوردان آرش تهران تشکیل شد. با جلساتی که بین اعضای تیم صورت گرفت؛اولین برنامهء تمرینی و هماهنگی را به سرپرستی رضا مرادی در صعود خط الراس سرکچال ها به خلنو انجام دادیم. .......................................................................................................... "سرکچال به خلنو" پنجشنبه 4/مهر ماه ساعت 14 تهران پارس را با یک دستگاه وَن به مقصد روستای شمشک ترک کردیم. اعضای تیم: رضا مرادی(سرپرست)،حمید محمد نظر،اسماعیل رضایی،مهدی محمد شاهی،مهرداد حاج اسماعیلی،پدرام قاضی،مسلم ایرانژاد،پویا خداپرست،امیر جیحونی،حمید مختاری و اینجانب (افشین رمضانی) – به جمع 12 نفر بعد از 3-4 ساعت کوه پیمایی به جانپناه لجنی ، روی یال سرکچال با ارتفاع حدود 3800 متر رسیدیم.بعد از صرف شام تمام وقت را برای هماهنگی برنامهء بار گذاری صحبت و تبادل نظر کردیم؛ وظایف مشخص شد و هر کسی برای کاری اعلام آمادگی کرد. جمعه 5/مهرماه ساعت 5 صبح بیدار شدیم و 6 براه اُفتادیم. بعد از عبور از قلل سرکچال 1و2و3 و هرزه کوه و برج از زیر خلنو به درهء لالون سرازیر شدیم. در عبور از سرکچال 1، دو نفر از اعضای تیم (حاج اسماعیلی و محمد شاهی) با هماهنگی سرپرست برگشتند. این برنامه در ساعت 18:30 در روستای لالون خاتمه یافت.البته در بین راه دائماً در مورد برنامهء بار گذاری جلسات کوچکی برگذار میشد. ............................................................................................................................ بعد از اجرای این برنامه، عملاً همهء اعضای تیم از روز شنبه 6 مهر تا ظهر سه شنبه 9 مهرماه، در تب و تابِ تهیه و بسته بندیِ اقلام مورد نیاز جهت بار گذاری بودند. (در این هنگام تمامی جلسات ،هماهنگی ها،بسته بندی ها و جمع آوری لوازم و مواد غذایی در منزل حمید محمد نظر صورت می پذیرفت که این خود باعث منسجم بودن تیم ما بود.) ............................................................................................................................ "برنامهء بار گذاری علم کوه" سه شنبه 9 / مهرماه تیم 9 نفرهء ما با غیبت مهدی محمد شاهی با 3 دستگاه وسیلهء شخصی و حدود 300 کیلو بار به سمت قرارگاه رودبارک براه اٌفتاد.(توضیح اینکه :آقایان جیحونی و حاج اسماعیلی از شرکت در ادامهء اردوها خود داری کردند.) اعضاء: افشین رمضانی(سرپرست)،محمد صبوری(مسئول فنی)، حمید محمد نظر(عکاس)، پدرام قاضی، مسلم ایرانژاد، رضا مرادی(مسئول تدارکات)، پویا خداپرست، حمید مختاری و اسماعیل رضایی در ادامهء آن روز تا آخر شب، تیم ما مشغول بسته بندی و بشکه کردن بارها شد. چهار شنبه 10 / مهرماه با هماهنگی با قاطرچیان منطقه (آقایان بیان حاتمی و شیرزاد) حدود 250 کیلو بار را با 4 رأس قاطر رهسپار علم چال کردیم؛ضمن اینکه اعضای تیم هر کدام حدود 15-20 کیلو کوله بار را بر دوش کشیدند.(البته من به علت لطف شیرزاد از این قاعده مستثناء بودم و بدون کوله تا سرچال صعود کردم). از سرچال به بالا شرایط جوی نامناسب گردید و بارش برف شروع شد.اما لطف شیرزاد عزیز باز شامل حال تیم شد و بارها را تا پناهگاه مخروبهء علم چال برد.من نیز به صلاح دید تیم را در سرچال نگه داشتم و سه نفر از دوستان را بدون کوله برای کمک به شیرزاد به همراه او فرستادم. (حمید محمد نظر،حمید مختاری و پویا خداپرست) و بقیه در سرچال به استراحت پرداختند تا آنها با قامت پوشیده از برف برگشتند. شیر زاد نیز با همان بارش برف که در ارتفاع پایین باران بود، برگشت . پنج شنبه 11 / مهرماه در این روز دو نفر از اعضای تیم (حمید مختاری و اسماعیل رضایی) به سمت رودبارک و سپس تهران به راه اُفتادند. شش/6 نفر (افشین رمضانی، محمد صبوری، رضا مرادی، حمید محمد نظر، پدرام قاضی و مسلم ایرانژاد) به سمت علم چال برای منظم کردن و جا ساز کردن بارها در اطراف پناهگاه مخروبه رفتند و یک/1 نفر (پویا خداپرست) در سرچال برای نگهداری از وسایل ماند. در برنامهء رفتن به علم چال تیم 6 نفرهء ما توانست با صرف 9 ساعت وقت وانرژی به کار خود در پناهگاه سر چال خاتمه دهد. و طی آن شب سوم برنامه را نیز در همین پناهگاه به صبح رساندیم. جمعه 12 / مهرماه ساعت 6:20 صبح به سمت رودبارک واز آنجا به تهران برگشتیم.
+ نوشته شده در دوشنبه بیستم آبان 1387ساعت 11:38 توسط افشین رمضانی \|

	شب مانی قله دماوند
شب مانی قله دماوند این عکسا تازه رسیدن به دستم تاریخ این صعود 26 تا 29 تیر ماه 87 بود جای دوستان خالی از جبهه غربی صعود کردم و از جبهه جنوبی برگشتم. یک شب هم در کنار آقا رضا روی قله خوابیدم.
+ نوشته شده در دوشنبه بیستم آبان 1387ساعت 11:36 توسط افشین رمضانی \|

	کل جنون
کل جنون برنامه صعود به قله کُل جنون (از مسیر تیغه) یاد بود شادروان بیژن صبوری،کوهنورد با اخلاق گروه چکاد رشت 5-6 اُردیبهشت ماه عکساش تازه رسیده به دستم! به همراهی: رضا مرادی - سعید فریدونی - مسلم ایران نژاد و کوهنوردان خوب و با صفای شهر ازنا
+ نوشته شده در دوشنبه بیستم آبان 1387ساعت 11:29 توسط افشین رمضانی \|